Jeśli jesteśmy komuś coś winni, dług może zostać nam darowany, lecz sprawiedliwości nie stanie się zadość, jeśli nie spłacimy całkowicie długu. Pamiętam, że jako chłopiec często tłukłem szyby w oknie sąsiada. Czasem mówił mi: „Zapomnij o tym”. Lecz z jakiegoś powodu nie chciałem, żeby mi darował. Szedłem do swojej świnki-skarbonki i wyciągałem swoje oszczędności, aby zapłacić za wybite okno. Nie chcemy, aby Pan Bóg nam po prostu darował. Również mamy poczucie własnej godności i chcemy w jakiś sposób spłacić dług, który zaciągnęliśmy u Boga, choć nie jesteśmy w stanie go spłacić. Jednak dług ten musi zostać spłacony, jeśli sprawiedliwości i miłosierdziu ma stać się zadość. To dlatego Bóg musiał zostać człowiekiem.

 Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Through the Year with Fulton Sheen”, 1985r., str. 111-112.

 

Po tym, jak Jezus dokonał rozmnożenia chlebów i ryb w Kafarnaum, apostołom nieoczekiwanie udzielił się zachwyt, jakim zaczęły Go darzyć tłumy. Apostołowie zachwyceni byli tym, że nasz Pan został obwołany królem i prorokiem. Ponieważ apostołowie zarazili się tym entuzjazmem, Pan nakazał im przedostać się na drugą stronę jeziora. Nie chciał, aby ulegli zepsuciu. Zaczęli wiosłować przez jezioro, a Chrystus wspiął się na szczyt góry. Nadeszła noc i rozpętała się burza z opadami deszczu i mgłą. Była trzecia nad ranem, a apostołowie wiosłowali pod wiatr i byli przerażeni. Nasz Pan obserwował ich przez cały czas. Wreszcie przyszedł do nich po wodzie, lecz oni Go nie poznali.

Myśleli, że była to zjawa, duch. Święty Marek tłumaczy nam, dlaczego: nie zrozumieli oni cudu z bochenkami chleba. Nie pojęli niewidzialnej obecności Chrystusa w chlebie życia. W ich strachu nasz Zbawiciel uspokajał ich: „Nie lękajcie się, to Ja jestem”. Wtedy do głosu przyszła impulsywność wielkiego człowieka, głupca: „Panie, każ mi przyjść do siebie po wodzie”. Cóż za głupota – chodzić po wodzie. Czy możecie sobie wyobrazić, co działo się w łodzi, gdy Piotr podniósł swą prawą nogę, aby postawić ją na wodzie? Tomasz zapewne powiedział do niego: „Jesteś w stanie uwierzyć w cokolwiek, Piotrze”. Lecz on szedł, naprawdę szedł po wodzie. Szedł, ponieważ Pan powiedział: „Przyjdź, przyjdź”. Uwierz w nieprawdopodobne, a możesz dokonać niemożliwego. To nasz brak wiary nas powstrzymuje, podobnie jak stało się z Piotrem. Dlaczego zaczął tonąć? Ewangelia podaje nam przyczynę. Uwzględnił obecność wiatrów, zaczął czytać wyniki badań; dowiedziono w nich statystycznie, że 99,4% ludzkości nie może chodzić po wodzie. Wszelkie niedowiarstwo było w wiatrach. Odwróciwszy swe oczy od Chrystusa, Piotr zaczął tonąć.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Through the Year with Fulton J. Sheen”, 1985r. str. 184-185.

Twoje ludzkie serce nie ma doskonałego kształtu, takiego, jaki ma serduszko walentynkowe. Z boku twojego serca brakuje małego fragmentu i brakuje go w każdym ludzkim sercu. Jest to część, która została wydarta na Krzyżu z powszechnego serca ludzkości. Gdy Bóg stworzył twoje serce i każde inne serce, uznał, że jest ono tak dobre, iż zatrzymał jego cząstkę w niebie, a resztę zesłał na ziemię, gdzie próbuje ono, jak tylko potrafi, wypełnić się wszelką miłością, lecz gdzie nigdy nie będzie doskonale szczęśliwe, doskonale zakochane, nigdy nie będzie zdolne do tego, aby pokochać kogoś całym sercem, gdyż całym, kompletnym sercem nie jest. Nigdy nie będzie szczęśliwe, dopóki nie powróci do Boga, aby odzyskać tę cząstkę, którą On zachował dla niego przez całą wieczność.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Through the Year with Fulton Sheen”, 1985r., str. 197.

Zło nie jest pozytywne. Zło jest albo nadmiarem, albo wypaczeniem tego, co jest dobre. Pożywienie jest dobre. Zbyt mało pożywienia jest czymś złym, zbyt dużo – również jest złe. Sen jest dobry. Jeśli jednak sen koliduje z obowiązkiem, przestaje być dobry. Zło bardzo przypomina ciemność. Jest ono nieobecnością światła. Nie ma ono celu poza sobą. Lub inaczej – nie ma ono swojej własnej istoty. Jest to lepszy sposób na jego określenie. Wszelkie zło to zepsute dobro. Złe jabłko jest dobrym jabłkiem, które zgniło. Ponieważ zło nie ma własnego kapitału, jest pasożytem, które żeruje na dobru. 

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Through the Year with Fulton Sheen”, 1985r., str. 140.

Sumienie obciążone winą za przeszłe grzechy obawia się Boskiego sądu. Lecz Bóg, w swoim miłosierdziu, dał nam dwa lekarstwa na taki stan nieszczęśliwości. Jednym z nich jest sakrament pokuty, który wymazuje przyszłość poprzez odpuszczenie naszych grzechów i rozświetla przyszłość poprzez naszą nadzieję na Boże miłosierdzie poprzez nieustanną pokutę i naprawianie naszego życia. Nic w ludzkim doświadczeniu nie leczy pamięci i wyobraźni tak skutecznie jak spowiedź; oczyszcza nas ona z winy i jeśli posłuchamy napomnień naszego Pana, wymażemy całkowicie z własnego umysłu nasze wyznane już grzechy. „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego” (Łk 9, 62). Spowiedź leczy również naszą wyobraźnię, likwidując obawy wobec przyszłości, gdyż teraz, wraz ze św. Pawłem, dusza woła: „Wszystko mogę w Tym, Który mnie umacnia” (Fil. 4, 13)

Drugim lekarstwem na schorzenia, które dopadają nas na skutek myślenia o czasie, jest coś, co może być nazwane uświęceniem chwili – lub tego, co nazywamy teraźniejszością. Nasz Pan ustanowił dla nas stosowną zasadę w następujących słowach: „Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy” (Mt 6, 34). Oznacza to, że każdy dzień ma swoje własne próby; nie mamy zapożyczać kłopotów z dnia jutrzejszego, gdyż i ów dzień będzie miał swój krzyż. Mamy zostawić przeszłość Bożemu miłosierdziu i zawierzyć przyszłość, jakiekolwiek będą jej próby, kochającej Opatrzności Bożej. Każda minuta życia ma swój szczególny obowiązek – niezależnie od tego, jak będzie ona wyglądała. Chwila obecna jest chwilą zbawienia. Każde narzekanie przeciw niej jest porażką; każdy akt poddania się jej jest zwycięstwem.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „From the Angel’s Blackboard”, 1995r., strona nieznana.

Bardzo często zdarza się, że – gdy mamy niewiele możliwości, aby czynić naszą własną wolę – możemy bardzo zbliżyć się do Boga akceptując Jego wolę. W księdze proroka Ezdrasza czytamy coś, nad czym często trzeba nam się zastanawiać: „Po tym wszystkim, co przyszło na nas za nasze złe uczynki i za naszą wielką winę – a przecież Ty, Boże nasz, wymierzyłeś karę poniżej naszej winy”. Faktycznie, jeśli jesteśmy uczciwi, przyznamy, że wszyscy otrzymujemy mniej ciosów niż na to zasługujemy. 

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło:  „Through the Year with Fulton J. Sheen”, 1985r., str. 177.

Gdy na modlitwę w czasie Świętej Godziny Adoracji przynosimy ze sobą nasze krzyże i nasze życiowe ułomności, zaczynamy dostrzegać, że Bóg mówi do nas. Nie tylko mówi On do nas w różnych wydarzeniach; w Godzinie Adoracji mamy przepiękną okazję, aby dokonać rozróżnienia między akceptacją a buntem w obliczu wszelkich prób, na które zostajemy wystawieni w życiu. Akceptacja: „Bądź wola Twoja”. Bunt: „Dlaczego to mi się przytrafiło?” Dwaj łotrzy wiszący po obu stronach naszego Zbawiciela są doskonałym przykładem obu tych postaw.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Through the Year with Fulton J. Sheen”, 1985r., str. 177.

Święta Godzina. Czy [praktykowanie jej] jest trudne? Czasami zdawało się ono być czymś ciężkim; mogło oznaczać rezygnację ze spotkania towarzyskiego lub pobudkę godzinę wcześniej, lecz w ogólnym rozrachunku nigdy nie było to ciężarem, ale radością. Nie chcę przez to powiedzieć, że wszystkie Święte Godziny były budujące, jak na przykład ta jedna w kościele św. Rocha w Paryżu. Wszedłem do kościoła około trzeciej po południu wiedząc, że muszę złapać pociąg do Lourdes dwie godziny później. W ciągu roku zdarza mi się może z dziesięć razy, że udaje mi się usnąć w ciągu dnia; to właśnie był ten dzień. Ukląkłem i odmówiłem modlitwę adoracji, a później usiadłem, aby oddać się rozmyślaniom i natychmiast zasnąłem. Obudziłem się dokładnie godzinę później. Zapytałem Dobrego Pana: „Czy odprawiłem moją Świętą Godzinę”? Wydawało mi się, że Jego anioł odpowiedział: „Właśnie w ten sposób apostołowie spędzili swoją pierwszą Świętą Godzinę w Ogrodzie, lecz więcej tak nie rób”.

Przypominam sobie, że raz przytrafiła mi się trudna Święta Godzina, gdy podróżowałem pociągiem z Jerozolimy do Kairu. Pociąg wyruszał o czwartej rano, co oznaczało bardzo wczesną pobudkę. Innym razem w Chicago poprosiłem proboszcza o zgodę na to, by wpuścił mnie do kościoła na Świętą Godzinę około siódmej wieczorem, gdyż kościół był zamknięty. Proboszcz zapomniał później, że mnie wpuścił i spędziłem tam około dwóch godzin szukając sposobu na wydostanie się stamtąd. Wreszcie wyskoczyłem przez małe okienko i wylądowałem w pojemniku na węgiel. Przeraziło to dozorcę, który następnie przyszedł mi z pomocą.

Na początku mojego kapłaństwa odprawiałem Świętą Godzinę w ciągu dnia lub wieczorem. Z upływem lat, gdy stawałem się coraz bardziej zajęty, odprawiałem Świętą Godzinę wczesnym porankiem, z zasady przed Mszą Świętą. Kapłani, podobnie jak inni ludzie, dzielą się na dwie grupy: skowronki i sowy. Niektórzy pracują lepiej o poranku, a inni w nocy. […]

Celem Świętej Godziny jest zaproszenie do głębokiego osobistego spotkania z Chrystusem. Święty i wspaniały Bóg nieustannie zaprasza nas, abyśmy do Niego przychodzili, żeby z Nim rozmawiać, prosić Go o rzeczy, których potrzebujemy i aby doświadczać, jakim błogosławieństwem jest przyjaźń z Nim. Gdy zostajemy wyświęceni, z początku jest rzeczą prostą oddać się całkowicie Chrystusowi, gdyż Pan napełnia nas Swoją słodyczą, podobnie jak matka daje dziecku cukierek, aby zrobiło pierwszy krok. Euforia nie trwa jednak długo; szybko uczymy się tego, ile kosztuje bycie uczniem, które oznacza pozostawienie sieci, łodzi i biurek. Miesiąc miodowy szybko się kończy i to samo dzieje się z naszym poczuciem własnej ważności, gdy po raz pierwszy słyszymy ów poruszający tytuł „proszę Księdza”.

Miłość zmysłowa lub ludzka miłość maleje z czasem, lecz Boża miłość nigdy nie maleje. Ta pierwsza dotyczy ciała, które staje się coraz mniej podatne na bodźce, lecz w porządku łaski, Boża reakcja na drobne, ludzkie akty miłości ulega wzmocnieniu.

Sama wiedza teologiczna lub sama działalność społeczna nie wystarczy, abyśmy trwali w zakochaniu w Chrystusie, jeśli obu tych rzeczy nie poprzedzi osobiste spotkanie z Nim. Gdy Mojżesz ujrzał gorejący krzak na pustyni, nie płonął on dzięki żadnemu paliwu. Płomień, którego nie wznieciło nic widzialnego, płonął nie niszcząc drzewa. Podobnie osobiste oddanie się Chrystusowi nie wypacza żadnego z naszych naturalnych darów, skłonności lub charakteru; odnawia [nas] ono bez zabijania. Podobnie jak drewno staje się ogniem i ogień trwa, tak i my stajemy się Chrystusem, a Chrystus trwa.

Przekonałem się, że złapanie ognia w modlitwie wymaga czasu. Jest to jedna z zalet Świętej Godziny. Nie jest ona na tyle krótka, aby przeszkodzić duszy w osiągnięciu skupienia i w strząśnięciu rozmaitych rozproszeń świata. Przebywanie przed Realną Obecnością przypomina wystawianie się na słońce, aby chłonąć jego promienie. Milczenie w trakcie Świętej Godziny jest spotkaniem sam na sam z Panem. W tych chwilach nie trzeba recytować spisanych modlitw; jest to czas na słuchanie. Nie mówimy: „Słuchaj, Panie, bo sługa Twój mówi”, ale „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”.

c.d.n.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Treasure in Clay. The Autobiography of Fulton J. Sheen”, 2008r., str. 198-201.

W dniu moich święceń kapłańskich powziąłem dwa postanowienia.

1. W każdą sobotę będę ofiarować Mszę Świętą ku czci Najświętszej Maryi Panny, aby wypraszać Jej opiekę nad moim kapłaństwem. List do Hebrajczyków wzywa kapłana, aby składał ofiarę nie tylko za innych, ale także za siebie samego, gdyż jego grzechy są cięższe ze względu na godność jego urzędu.

2. Postanowiłem również spędzać każdego dnia nieprzerwaną Świętą Godzinę w obecności Naszego Pana w Najświętszym Sakramencie.

W trakcie mojego kapłaństwa dotrzymałem obu tych postanowień. Święta Godzina wzięła swój początek ze zwyczaju, który zacząłem praktykować na rok przed moimi święceniami. Wielka kaplica w Seminarium św. Pawła zamykana była o godzinie osiemnastej, lecz prywatne kaplice były wciąż dostępne dla prywatnego nabożeństwa i modlitw wieczornych. Owego szczególnego wieczora, podczas rekreacji, chodziłem tam i z powrotem wzdłuż ścian zamkniętej kaplicy głównej przez prawie godzinę. I wtedy uderzyła mnie myśl – a może by tak zacząć spędzać Świętą Godzinę adoracji w obecności Najświętszego Sakramentu? Zacząłem następnego dnia i odtąd praktykuję ten zwyczaj już grubo ponad 60 lat.

Oto kilka z powodów, dlaczego praktykuję ten zwyczaj i dlaczego zachęcam innych do podjęcia tej praktyki:

Przede wszystkim, Święta Godzina nie jest nabożeństwem; jest ona wzięciem udziału w dziele odkupienia. W Ewangelii św. Jana nasz Zbawiciel użył słów „godzina” i „dzień” w dwóch zupełnie różnych kontekstach. „Dzień” należy do Boga; „godzina” należy do zła. Siedem razy w Ewangelii św. Jana zostało użyte słowo „godzina” i w każdym z tych przypadków odnosi się ono do spraw szatańskich i do chwil, w których Chrystus nie znajduje się w Rękach Ojca, lecz w ludzkich rękach. W Ogrodzie, nasz Pan zestawił ze sobą dwie „godziny” – jedną z nich była godzina zła  „to jest wasza godzina”- przy pomocy której Judasz mógł pogasić światła świata. Nasz Pan zapytał też „Jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną?” Innymi słowy, poprosił On o godzinę wynagrodzenia, aby pokonać godzinę zła; godzinę ofiarnej łączności z Krzyżem, aby pokonać antymiłość grzechu.

Po drugie, jedyną sytuacją, w której nasz Pan poprosił swych apostołów o cokolwiek, była noc Jego agonii. Nie prosił On ich wszystkich…być może dlatego, że wiedział, iż nie może On liczyć na ich wierność. Lecz przynajmniej oczekiwał, że trzej z nich pozostaną Mu wierni:  Piotr, Jakub i Jan. Jakże często od tamtej chwili w historii Kościoła zło się budziło, a uczniowie spali. To dlatego z Jego udręczonego, samotnego Serca wydobyło się westchnienie: „Jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną?” Nie prosił On o godzinę aktywności, lecz o godzinę towarzystwa. 

Trzecim powodem, dla którego praktykuję Świętą Godzinę, jest chęć coraz większego wzrastania na Jego podobieństwo. Jak ujmuje to św. Paweł: „coraz bardziej upodabniamy się do Jego obrazu, od chluby do chluby”. Stajemy się tacy jak to, na co spoglądamy. Gdy patrzymy na zachód słońca, nasza twarz nabiera złotego blasku. Spoglądanie przez godzinę na Eucharystycznego Pana w tajemniczy sposób przemienia serce, podobnie jak oblicze Mojżesza zostało przemienione po tym, jak spędził czas z Bogiem na górze. Dzieje się z nami coś podobnego do tego, co spotkało uczniów w Emaus. W Niedzielę Wielkanocną po południu, gdy Pan ich spotkał, spytał ich, dlaczego byli tak przygnębieni. Spędziwszy trochę czasu w Jego obecności i usłyszawszy ponownie tajemnicę duchowości: „Syn Człowieczy musi cierpieć, aby wejść do Swojej Chwały” – ich czas z Nim zakończył się, a ich „serca pałały w nich”.

c.d.n.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Treasure in Clay. The Autobiography of Fulton J. Sheen”, 2008r., str. 196-198.