Młodszym z was z ogromną trudnością przyjdzie uwierzyć, że wasi rodzice żyli w czasach, w których nie trzeba było zabezpieczać rowerów zamkami bezpieczeństwa, w których zostawiano na noc drzwi niezamknięte na klucz, a każdy mógł chodzić ulicami większego miasta nie ryzykując, że zostanie napadnięty lub zaatakowany. Były to czasy pokoju. Nigdy ich nie doświadczyliście. Prawdopodobnie trudno jest wam uwierzyć, że taka kiedyś była Ameryka.

Skąd się wzięła tak wielka zmiana w Ameryce? Skąd wzięło się nagle tak wiele nieuczciwości?

Pozwólcie, że opowiem wam historię o nieuczciwości. Zatrzymałem się kiedyś w jednym z dużych hoteli w tym kraju. Kierownik hotelu powiedział mi, że odkrył, iż jedna z kasjerek kradła pieniądze. Ta kobieta miała spódnicę z wielką kieszenią i gdy stała nieopodal szuflady, brała banknoty i chowała je do kieszeni.

Złapali ją na gorącym uczynku i zwolnili ją. Związki zawodowe oznajmiły hotelowi: „Nie wolno wam jej zwolnić. Jeśli ją zwolnicie, zwołamy strajk i wszyscy pracownicy hotelu przestaną pracować”.

Sprawa toczyła się w sądzie przez trzy miesiące. Związki zawodowe wygrały. Hotel musiał na nowo zatrudnić tę dziewczynę. Czy wiecie, jaki argument okazał się rozstrzygający? Związki zawodowe stwierdziły, że kierownik hotelu nigdy nie powiedział tej dziewczynie, że kradzież jest czymś złym.

Kierownictwo hotelu przyznało, że nigdy nie powiedziało tej dziewczynie, iż kradzież jest czymś złym. Zatem skąd miała to wiedzieć?

Widzicie zatem, jak bardzo świat się zmienił. W jaki sposób? Co spowodowało tę zmianę? Zmienił się, gdyż nie chcemy, aby ktokolwiek nas ograniczał.

Na pewno słyszeliście popularną piosenkę: “Muszę być sobą”. Większość z was sama ją nuciła. „Muszę być wolny”. Nie chcecie ograniczeń, granic, limitów. “Muszę robić to, co chcę robić”.

Zastanówmy się nad tymi słowami. Czy to jest szczęście? “Muszę być sobą. Muszę mieć swoją tożsamość”. Czy grasz w zespole koszykówki lub w zespole futbolowym? Nie możesz być sobą; musisz żyć dla drużyny.

Trener drużyny futbolowej Oakland Raiders, John Madden, spytał mnie pewnego dnia:

“Co się stało z naszymi szkołami katolickimi? Mam u siebie chłopców z katolickich college’ów, którzy przyszli do mojej drużyny i mówią: Chcę to zrobić po swojemu. Jak mam tworzyć drużynę futbolową, jeśli każdy chce wszystko robić po swojemu?

Drużyna oznacza robienie czegoś według tego, co mówi inna osoba. Ale my nie chcemy limitów, nie chcemy ograniczeń.

Przypuśćmy, podam teraz bardzo dosadny przykład, przypuśćmy, że wasi rodzice nigdy nie nauczyli was korzystać z nocnika. Zastanówcie się nad tym. Robilibyście to po swojemu. Zdarzyłyby się dwie rzeczy. Dzisiaj nienawidzilibyście swoich rodziców za to, że was tego nie nauczyli i znienawidzilibyście samych siebie. Zatem jesteście tymi, kim jesteście, ponieważ wasi rodzice chwycili was i powiedzieli: “Nauczymy cię korzystać z nocnika”. Nie pozwolili wam robić tego po swojemu.

Jeśli zatem wszystko, co do tej pory powiedziałem, jest jasne, żyjecie w epoce, w której wolność opisywana jest jako prawo, prawo do robienia wszystkiego, na co macie ochotę. Ale to jest chaos.

Gdyby każdy robił to, na co ma ochotę, prowadził samochód tak, jak ma ochotę, mielibyśmy zamieszanie na ulicach. Oczywiście możesz robić to, na co masz ochotę, możesz wypchać materac swojej ciotki starymi żyletkami. Możesz strzelać z broni maszynowej do kurczaków twojego sąsiada. Ale wtedy wolność staje się tylko siłą fizyczną. I najbardziej wolny jest wtedy ten, kto jest najsilniejszy.

Zatem świat się zmienił. Mieliśmy prawa. Mieliśmy posłuszeństwo. Mieliśmy karność. Dzisiaj nie ma ograniczeń, nie ma limitów. I dzięki temu wcale nie jesteście szczęśliwi. 


Arcybiskup Fulton J. Sheen

Bazylika Sacre Coeur w Paryżu

Jechałem z Brukseli do Paryża, aby wygłosić tam kazanie w drugą niedzielę lutego.

Zatrzymałem się w małym hoteliku. W sąsiednim pokoju pewien Anglik grał na pianinie. Grał bardzo dobrze. Skomplementowałem jego grę i spytałem, czy nie chciałby pójść ze mną na kolację. Odpowiedział: „Jeszcze nigdy nie rozmawiałem z księdzem”.

„Jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Jeśli ukłujesz mnie szpilką, ja również podskoczę z bólu.”

Usiedliśmy przy stole w niewielkiej restauracji. Wtedy powiedział: „Czy ksiądz wie, że jeszcze nigdy przedtem nie spotkałem w życiu dobrego człowieka?”

Podziękowałem mu za ten komplement, a on kontynuował.

„Rok temu, jedenastego lutego, przy tamtym stole siedziała pewna kobieta i próbowała rozbić kostkę cukru w kubku z kawą. Nie udawało się to jej, więc podszedłem do niej i rozbiłem jej tę kostkę cukru, a ona opowiedziała mi o tym, jak podły był dla niej jej mąż. Powiedziałem jej, aby zamieszkała ze mną. Zrobiła to, a teraz, pod dwunastu miesiącach, jestem tym wszystkim znużony”.

Mówił dalej: „Dziś rano spakowałem wszystkie jej rzeczy i zostawiłem je w recepcji. Ona, uprzedzając mój krok, wręczyła mi kartkę z następującym tekstem: Kochanie, jeśli nie zgodzisz się, abyśmy nadal mieszkali razem, aż do naszej rocznicy 11 lutego, popełnię samobójstwo rzucając się do Sekwany”.

„Proszę księdza, czy mam jej pozwolić mieszkać ze mną, aby zapobiec jej samobójstwu?”

“Nie”, powiedziałem, “Nie wolno ci czynić zła, aby mogło z niego powstać dobro. Poza tym nie popełni ona samobójstwa.”

Działo się to o jedenastej w nocy. Powiedział: „Odprowadzę księdza do hotelu”.

„Nie wracam do hotelu. Idę na wzgórze Montmartre” – odparłem.

„Już zaczynałem myśleć, że ksiądz jest w porządku, a teraz ksiądz mi mówi, że idzie do tej jaskini rozpusty?”

„Na Montmartre znajduje się coś jeszcze oprócz knajp” – odparłem – „stoi tam wielka bazylika, Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa. I każdej nocy od ponad pięćdziesięciu lat około tysiąca ludzi modli się tam przez całą noc”.

Nakłoniłem go, by poszedł ze mną. Spytał: „Na jak długo?”

Powiedziałem: „Wyjdę stamtąd gdy ty będziesz chciał wyjść, choć osobiście zamierzam spędzić tam całą noc.”

Pozostał w Bazylice aż do momentu, w którym słońce wzeszło nad Paryżem, a ja odprawiłem Mszę świętą.

Gdy schodziliśmy ze wzgórza Montmartre, spytał mnie: „Czy zostanie ksiądz w Paryżu i nauczy mnie jak być dobrym człowiekiem? Po raz pierwszy w życiu dotknąłem Dobra”.

Zgodziłem się spotkać z nim na dziedzińcu jego domu o ósmej wieczorem. Przyszedł z kobietą, inną niż ta, o której opowiedział mi poprzedniego wieczoru. I powiedział: „Pójdziemy razem, we troje, na kolację”.

Odpowiedziałem: “Nie, to nie jest spotkanie towarzyskie. Musisz dokonać wyboru. Albo pójdziesz z tą kobietą, albo zostaniesz ze mną”.

Kilka razy przemierzył szybkim krokiem dziedziniec, wreszcie podszedł do mnie i powiedział:

„Proszę księdza, chyba jednak pójdę z nią”.

To już koniec tej opowieści. Dokonał wyboru po tym, jak otrzymał wielką łaskę.

Proszę Boga, aby ten człowiek przed śmiercią przypomniał sobie tę noc na Montmartre. Wybrał on bowiem zło.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło zdjęcia: nwitimes.com

Tematem naszych dzisiejszych rozważań będą wybory, których dokonujemy. Spróbuję przybliżyć wam kwestię najważniejszego wyboru, jaki stoi przed nami – wyboru naszego wiecznego przeznaczenia. Zacznę od przykładu takiego wyboru, gdyż każdego dnia musimy na nowo dokonywać wyboru między niebem a piekłem. Lecz zdarzają się wielkie chwile, w których podejmujemy decyzje odnośnie do całego przyszłego życia. Jedna z moich opowieści pochodzi z Londynu, a druga z Paryża. Obie zaś pochodzą z moich własnych doświadczeń.

W ciągu mojego życia spędziłem w sumie siedem lub osiem lat w pewnej londyńskiej parafii w dzielnicy Soho. Pewnego poranka otwierałem drzwi kościoła. Był to zimny styczniowy poranek spowity ciężką londyńską mgłą. Do środka kościoła wpadła bezwładna postać, młoda kobieta.

Spytałem: „Skąd się tu wzięłaś?”

„Gdzie jestem, proszę księdza?”

„Och, nazwałaś mnie księdzem?”

„Tak” – odpowiedziała – „byłam kiedyś katoliczką, lecz już nią nie jestem”

„Upiłaś się!”

„Tak” – odrzekła – „upiłam się.”

„Ale” – powiedziałem – „mężczyźni piją, ponieważ lubią alkohol, natomiast kobiety piją, ponieważ nie lubią czegoś innego. Przed czym uciekasz?”

„Przed trzema mężczyznami” – odpowiedziała – „zakochałam się w każdym z nich jednocześnie i zaczynają się tego domyślać, więc się upiłam.”

„Jak masz na imię?”

I wskazując na plakat który wisiał naprzeciw kościoła na ścianie budynku firmy Cross and Blackwell Jam, spytałem: „Czy to jest twoje zdjęcie?”

„Tak, gram główną rolę kobiecą w tej komedii muzycznej.”

Przygotowałem dla niej kubek kawy, gdyż była przemarznięta po całej nocy spędzonej na dworze. Powiedziała: „dziękuję”.

„Nie dziękuj teraz, wróć tu po południu i wtedy mi podziękujesz” – poprosiłem.

Powiedziała: „Wrócę pod jednym warunkiem. Nie poprosi mnie ksiądz o to, abym przystąpiła do spowiedzi”.

„Bardzo dobrze” – odrzekłem – „nie poproszę cię, żebyś przystąpiła do spowiedzi”.

„Chcę, aby ksiądz mi uroczyście przyrzekł, że nie poprosi mnie ksiądz, abym przystąpiła do spowiedzi” – powiedziała.

„Przyrzekam ci uroczyście, że nie poproszę cię, abyś przystąpiła do spowiedzi” – odparłem.

Wróciła tego popołudnia. Powiedziałem do niej: „Mamy dwa cenne obrazy w tym kościele. Czy chciałabyś je zobaczyć?”

Gdy prowadziłem ją boczną nawą kościoła, wepchnąłem ją do konfesjonału. Zawszę dotrzymuję obietnic.

Dwa lata później wręczałem jej welon zakonny w klasztorze Sióstr Wieczystej Adoracji, w którym przebywa ona po dziś dzień.

Zatem tamtego zimnego poranka dane jej było dokonać innego wyboru i był to wybór dobrej drogi. Jest to wybór, którego dokonuje każdy z nas.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Naprzeciwko katedry św. Patryka w Nowym Jorku stoi olbrzymi posąg Atlasa, uginającego się, jęczącego i stękającego pod ciężarem świata. Oto współczesny człowiek. „Ten świat to za dużo dla nas, starych i młodych”. Świat jest dla niego za ciężki i człowiek załamuje się pod nim, próbując, niczym głupiutkie dziecko, udźwignąć go samemu, bez pomocy łaski i wiary pochodzącej od Boga.

Innym obrazem, który widzę, jest wizerunek Boga-Człowieka w Wielki Piątek, niosącego Krzyż, biorącego na siebie ciężary innych i pokazującego nam, że ofiara za grzech, bezinteresowność oraz miłość Boga i bliźniego mogą odmienić świat.

Nikt nie odejdzie z tego świata, nie dźwigając jakiegoś ciężaru. Atlas nigdy nie uwolni się od ciężaru świata, lecz Człowiek, Który Dźwigał Krzyż, uwolni się spod jego ciężaru, gdyż Krzyż prowadzi do Zmartwychwstania i do korony w życiu wiecznym. Oto jest wybór, przed którym stajemy: albo będziemy próbować zrewolucjonizować świat i załamiemy się pod jego ciężarem, albo zrewolucjonizujemy samych siebie i odmienimy świat.

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Our Grounds for Hope. Enduring Words of Comfort and Assurance”, 2000 r., str. 56. 

Gdy w Wielki Piątek nasz Zbawiciel oddał ducha swojemu Niebieskiemu Ojcu i gdy był tak zimny jak wszyscy martwi ludzie, jego przyjaciele, którzy uprzednio zamknęli się w swoich domach oraz anonimowi czciciele, którzy dotąd pozostawali w ukryciu, zaczęli stopniowo się pojawiać. Nie było ich z Nim w chwilach Jego agonii, gdy ich potrzebował, lecz trwali przy nim w Jego Śmierci, plotąc wieńce nagrobne, roniąc lśniące łzy i wychwalając Zmarłego. Jednym z tych przyjaciół był Józef z Arymatei, który – miłując potajemnie Zbawiciela – nie był wystarczająco odważny, aby wyznać to za Jego życia. Pragnął on teraz zmniejszyć swoje wyrzuty sumienia ofiarując swój grób dla straconego Przyjaciela. Ten zamożny członek Sanhedrynu udał się śmiało do Piłata i poprosił go o Ciało Jezusa. Celem Józefa było uchronienie naszego Pana od haniebnego pochówku, np. od wrzucenia Go na wysypisko śmieci, na które wrzucane były ciała przestępców, a czasem nawet podpalane. 

Giovanni Girolamo Savoldo (ok. 1480-po 1548), „Chrystus z Józefem z Arymatei”

Piłat zaskoczony był tym, że nasz Pan już nie żył i wysłał centuriona, który miał oficjalnie stwierdzić Jego Śmierć. Usłyszawszy relację centuriona, Piłat spełnił prośbę Józefa z Arymatei. Józef powrócił więc na Golgotę, zdjął Jezusa z Krzyża, zawinął Go w uprzednio nabyty całun i złożyli Go w grobie wykutym w skale. Jedynie grób nieznajomego okazał się być odpowiednim dla tego, który nie zna Śmierci. 


Arcybiskup Fulton J. Sheen

Źródło: „Our Grounds for Hope. Enduring Words of Comfort and Assurance”, 2000 r., str. 36-37.

Źródło: Pixabay

W każdym z nas istnieje prawdziwa osoba i jej cień. Cień naszego ja szuka wyłącznie przyjemności i realizacji własnych pragnień. Im dalej za naszymi plecami znajduje się słońce, tym bardziej wydłuża się nasz cień. 

Każdy ból cierpliwie znoszony, każdy cios, który nas spotyka, kształtuje prawdziwą, wiekuistą osobę. To Ukrzyżowanie naszego Zbawiciela przygotowało drogę do Jego Zmartwychwstania i chwały. 

Jeśli żyjesz dla Chrystusa, nawet najdrobniejszy moment twojego życia nie idzie na marne. Czyż matka często nie zaczyna odkładać stosownych prezentów ślubnych lub nawet posagu dla swojej córki na długo zanim spotka ona swoją miłość? Mimo iż nie zdajesz sobie z tego sprawy, nasz Pan zajmuje się tkaniem twoich niebiańskich szat na uroczystość niebiańskich zaślubin. Czyni On to w chwilach, które wydają się tak bardzo pozbawione miłości. 

Nie możesz ujrzeć całości Boskiego planu, jaki przygotował On dla ciebie. Gdy kołyszesz się w swojej ciasnej kajucie cierpienia, przed tobą rozpościerają się niezmierzone oceany, lecz Boski Pilot prowadzi cię do portu. 

Gdy otrzymujesz Komunię świętą, jednoczysz się z Życiem Chrystusa. On żyje w tobie, a ty w Nim, lecz jesteś również włączony w Jego Śmierć. Święty Paweł mówi, że za każdym razem, gdy przyjmujemy Ciało Chrystusa, głosimy Śmierć Pańską, aż przyjdzie. 

Pomyśl o tłumach, które tłoczyły się wokół naszego Pana, gdy przebywał na ziemi; łaknęły one uzdrowienia, nauczania, nakarmienia lub zachwycenia cudami, które czynił. Czasami raniło to Jego Najświętsze Serce i mówił: „Podążacie za Mną, albowiem zjedliście i zostaliście nasyceni”. Jaką radością było dla Niego znaleźć w tłumie jedną lub dwie osoby, które podążały za Nim po prostu dlatego, że Go kochały, a nie dlatego, że czegoś od Niego chciały. Gdy syn marnotrawny opuszczał dom, powiedział: „Daj mi”. Gdy wrócił do domu jako smutny, lecz o wiele mądrzejszy młodzieniec, powiedział: „Uczyń mnie”.  Bóg również ma swoich „poszukiwaczy złota” – tych, którzy pragną więcej złota zmieszanego ze stopem ziemi. Niewielu ofiaruje Mu złoto swojego życia, aby mógł włożyć je do tygla cierpienia i wypalić z niego skazę grzechu i niedoskonałości. 

Arcybiskup Fulton J. Sheen


Źródło: „Our Grounds for Hope. Enduring Words of Comfort and Assurance”, 2000r., str. 36-37.

Żyjemy w okresie historii przypominającym ten, w którym w Rzymskim Imperium na tronie Cezarów zasiadał Julian Apostata. Prześladowanie Chrystusa, którego był inicjatorem, nie przypominało wcześniejszych prześladowań stymulowanych przez instynkty barbarzyńskie, lecz było spowodowane zepsuciem i utratą wiary w Chrystusa. Podobnie jak jego następcy we współczesnym świecie, Julian prześladował, gdyż utracił swą wiarę – a ponieważ sumienie nie dawało mu spokoju, on nie dawał spokoju Kościołowi.

Odbył on podróż wokół Rzymskiego Imperium, aby zbadać, czy jego prześladowania odniosły sukces. Przybył do starożytnej Antiochii, gdzie w przebraniu odwiedzał gospody, tawerny i rynki, aby lepiej przyjrzeć się owocom swojej nienawiści. Jednego dnia, gdy przyglądał się tysiącom ludzi tłoczącym się ku wejściu do świątyni bożka Mitry, został rozpoznany przez swojego dawnego chrześcijańskiego przyjaciela o imieniu Agaton. Wskazując na tłum i na pozorny sukces kultu pogańskiego, Julian rzekł do przyjaciela: „Agatonie, co się stało temu cieśli z Galilei – czy ma obecnie coś do roboty?” Agaton odpowiedział: „Przygotowuje właśnie trumnę dla Imperium Rzymskiego – i dla ciebie.” 

Sześć miesięcy później Julian wbił sobie sztylet w serce. Następnie, rzucając ów sztylet w kierunku Nieba, przeciw któremu się zbuntował, gdy krople jego własnej, nieodkupieńczej krwi spadała na niego, wyjęknął swoje ostatnie i najsłynniejsze słowa: „Galilejczyku, zwyciężyłeś.” On zawsze zwycięża!


Arcybiskup Fulton J. Sheen


Źródło: „Our Grounds for Hope. Enduring Words of Comfort and Assurance”, 2000r., str. 44-45.

Czasami, nie zawsze, lecz czasem możemy zamaskować brak indywidualnej sprawiedliwości przez wielką miłość sprawiedliwości społecznej. Pozwólcie, że to wyjaśnię.

Gdy przystępujemy do spowiedzi, nasze życie zmienia się całkowicie poprzez poddanie się Bożemu Miłosierdziu. 

Arcybiskup Fulton J. Sheen

Kanonik Mullin ze Szkocji powiedział mi kiedyś, że gdy pewnego wieczoru siedział w konfesjonale, przystąpił do spowiedzi mały chłopiec. Kanonik spytał go: „Dlaczego nie przyszedłeś dziś po południu, gdy słuchałem spowiedzi dzieci?”

Źródło: Wikicommons

Czytaj dalej →